Küresel çapta yapılan bir ankette insanlara onları en çok neyin mutlu edeceği sorulmuş. Dünyanın her yerinde mutluluk beklentileri aynı. Sevmek ve sevilmek... Kendimiz ve ailemiz için mutlu bir hayat istiyoruz...
Tamam, paranın da önemi var ama sevgi kadar önemli değil. Sağlık kadar da önemli değil. Sosyal bilimcilere göre insanı her gün mutlu edecek beş unsur şunlar: Bağlılık, aktif olmak, farkında yaşamak, öğrenmek ve vermek. Sürekli daha çok ayakkabıya ve daha az kırışığa sahip olmam gerektiğini gözümün içine sokan nörotik bir toplumda yaşarken, insan bazen hayatı yaşamaya değer kılan küçük şeyleri fark etmeyebiliyor. Elle tutulabilen şeylerin cazibesine kapılıp peşinden koştururken, aslında elle tutulamayan değerler, kötü bir ruh halinden çıkmanın en etkili yolu. Kendime ara ara soruyorum: "Her gün zamanımı nasıl geçirdiğim konusunda ne hissediyorum?" Şöyle bir düşündüm de, hayatımı yaşamaya değer kılan şeyler hiç de ulaşılamayacak şeyler değil...
Sabah kahvaltılarım, her mevsim değişmeye başlayan renkler için hissettiğim coşku, Cumartesileri tanımadığım insanlarla kurduğum bağ, söylemek istediğimi olduğu gibi yazıya aktarabildiğim anlar, 'Guguk Kuşu' ve 'Roger Waters' gibi hayatıma dokunabilen filmler, müzisyenler, sabah erken saatte denize girmenin keyfi, sevdiklerimle çay sohbetleri, Mira'nın yüzü... Koşullar istediğiniz gibi gitmese bile hayatta bu perspektifi kaybetmemek gerekiyor. Zor şartları yumuşatabilecek yollar bulabilen bir sistemimiz var. 'Her şeye rağmen' mutlu olabilme sanatı, pek çok kişinin düşündüğü gibi sıkıcı ve naif insanlara ait bir özellik değil, aksine günlük ve ısrarlı bir pratiğin sonucu kazanılan zor bir yetenektir. Mutluluk bir bakış açısı ve tavırdır... Kendime her gün hatırlattığım bir şey var; yaşlandığımda, geriye dönüp baktığımda koşulsuz ve beklentisiz sevmiş, paylaşmış, bu dünyayı daha iyi bir yer yapabilmek için kendime düşeni yapmış olduğumun, en azından uğraşmış olduğumun tatminini yaşamak istiyorum. Benim hayatım bunun için yaşamaya değer.
ELVAN DEMİRKAN
27 Kasım 2010 Cumartesi
Hayata Dair
"İnsanın bir çatının altında uyuması kadar güzel şey yok .Yürümek mesela, yürüyebilmek gibisi yok. İstediğin yöne, istediğin kadar gidebilmek. Evde kalıp kalmamaya, duş alıp almamaya özgürce karar vermek mesela. İstediğini yiyebilmek, ne yemeyeceğini seçmek mesela... "
Even the Slience Has an End.-Sessizliğin Bile Sonu Vardır...-
Yazarı Ingrid Betancourt.
*Ingrid Betancourt Kolombiyalı. Öğrenimini Paris’te yapmış, orada evlenip çoluk çocuğa karışmış, politikaya girmiş ve sonunda kendini Kolombiya başkanlık seçimlerinin en güçlü adaylarından biri olarak bulmuş genç bir kadın.Seçim gezisi için gittiği bir yerde ülkenin hal ve gidişatından memnun olmayan bir grup gerilla tarafından kaçırılıp, Amazon Ormanları’nın kuş uçmaz kervan geçmez bir noktasında altı buçuk yıl boyunca esir tutulmuş.
Even the Slience Has an End.-Sessizliğin Bile Sonu Vardır...-
Yazarı Ingrid Betancourt.
*Ingrid Betancourt Kolombiyalı. Öğrenimini Paris’te yapmış, orada evlenip çoluk çocuğa karışmış, politikaya girmiş ve sonunda kendini Kolombiya başkanlık seçimlerinin en güçlü adaylarından biri olarak bulmuş genç bir kadın.Seçim gezisi için gittiği bir yerde ülkenin hal ve gidişatından memnun olmayan bir grup gerilla tarafından kaçırılıp, Amazon Ormanları’nın kuş uçmaz kervan geçmez bir noktasında altı buçuk yıl boyunca esir tutulmuş.
26 Kasım 2010 Cuma
Yemek Gazetesi
Susam ile pekmezin ölümsüz aşkı: Simit
Eskiden nohut ya da çiçek mayası kullanılarak yapılan, kazanlarda kaynayan pekmeze atılıp soğutulduktan sonra da fırına verilen simitler; bugün hazır yaş mayalarla soğuk pekmezleme bile yapılmadan fırına veriliyor.
Simit fırınlarının kapatılmasıyla, simit işinin ekmek fırınlarına kalması da cabası! Ekmek fırınları hem kocaman, hem de tatsız simitler pişirdiğini savunan Artun Ünsal; simidin karın doyurma aracına dönüşmesinin de, lezzetini azalttığını söylüyor.
OSMANLI ÖNCESİ KAYNAK EKSİK
Artun Ünsal, “Simidi ilk kim yaptı?” sorusunu; Orta Asya’dan Balkanlara dek örnekler verdikten sonra, aynı adı taşısalar da farklı ürünler söz konusu olduğunu ve İstanbul simidiyle ilgilerinin bulunmadığını iddia ederek, “Gereksiz bir soru” olarak nitelendiriyor.
Simidin halka şeklinin, onun kıtır kıtır pişmesi açısından önemli olduğunu, başka ülkelerin benzer ürünlerinden örnekler vererek ortaya koyan Ünsal; Osmanlılar öncesine ilişkin güvenilir kaynaklar bulunmaması nedeniyle, simidin tarihini Osmanlı döneminden itibaren ele alıyor.
22 AYAR OSMANLI ALTINI
Eskiden en çok Beylerbeyi’ndeki simitlerin sevildiğini, Beşiktaş civarında olduğu rivayet edilen tarihi Hasan Paşa Fırını’nın simidinin de çok ünlü olduğunu ya da iyi pişmiş bir simide “22 ayar Osmanlı altını renginde” dendiğini biliyor muydunuz?
Sabah-Günaydın
Fakir yiyeceği’ diye bilinir ama zenginler tarafından da sevilir simit... Dumanı üstünde tüten, çıtır çıtır bir simide kimse kolay kolay “Hayır” demez. Kentlinin en basit mutluluk kaynaklarından biri olan simit, bugün simit sarayları sayesinde sadece sabah ve akşamları değil, artık her an ulaşılabilir bir lezzet. Ancak her yerde de simidin tadı farklı... Mesela İzmir’de yediğiniz gevrekle, İstanbul simidini bir tutabilir misiniz? Tabii ki hayır...
GEVREK TADINI KAYBETTİ
Peynir, zeytin, ekmek ve yoğurt üzerine kitaplar yazan siyaset bilimci Artun Ünsal, şimdi de simidin kitabını yazdı. ‘Susamlı Halkanın Tılsımı’ isimli kitap kesinlikle akşamüstü saatlerinde okunması gereken bir çalışma... Çünkü simitten girip eski kaşardan çıkıyor, arasına tavşan kanı demli çay da giriyor ve insanın karnını fena halde acıktırıyor. Yapı Kredi Yayınları’ndan çıkan kitapta, sadece İstanbul’un değil Türkiye’nin tüm simitleri anlatılıyor.Ünsal kitapta iyi simidin sırrını; unun kalitesi, fırının ısısı ve ustalık becerisi olarak özetliyor. Eski simitlerin o gevrek tadının kaybolmasını ise, odun ateşiyle pişiren kara fırınların uygulandığı ‘sıcak pekmezleme’nin artık çok az yerde yapılıyor olmasına bağlıyor
Eskiden nohut ya da çiçek mayası kullanılarak yapılan, kazanlarda kaynayan pekmeze atılıp soğutulduktan sonra da fırına verilen simitler; bugün hazır yaş mayalarla soğuk pekmezleme bile yapılmadan fırına veriliyor.
Simit fırınlarının kapatılmasıyla, simit işinin ekmek fırınlarına kalması da cabası! Ekmek fırınları hem kocaman, hem de tatsız simitler pişirdiğini savunan Artun Ünsal; simidin karın doyurma aracına dönüşmesinin de, lezzetini azalttığını söylüyor.
OSMANLI ÖNCESİ KAYNAK EKSİK
Artun Ünsal, “Simidi ilk kim yaptı?” sorusunu; Orta Asya’dan Balkanlara dek örnekler verdikten sonra, aynı adı taşısalar da farklı ürünler söz konusu olduğunu ve İstanbul simidiyle ilgilerinin bulunmadığını iddia ederek, “Gereksiz bir soru” olarak nitelendiriyor.
Simidin halka şeklinin, onun kıtır kıtır pişmesi açısından önemli olduğunu, başka ülkelerin benzer ürünlerinden örnekler vererek ortaya koyan Ünsal; Osmanlılar öncesine ilişkin güvenilir kaynaklar bulunmaması nedeniyle, simidin tarihini Osmanlı döneminden itibaren ele alıyor.
22 AYAR OSMANLI ALTINI
Eskiden en çok Beylerbeyi’ndeki simitlerin sevildiğini, Beşiktaş civarında olduğu rivayet edilen tarihi Hasan Paşa Fırını’nın simidinin de çok ünlü olduğunu ya da iyi pişmiş bir simide “22 ayar Osmanlı altını renginde” dendiğini biliyor muydunuz?
Sabah-Günaydın
Zuhal'in Kahvesi
"Hergün sizin başyapıtınız olsun" Jhon Wooden
"Sabah güneşin ışıklarıyla doğdum ve gece uyuduğumda bugünlük öleceğim. Hergünü ayrı bir yaşam olarak sayın" Seneca
Herkes doğru zamanı, yıldızların en parlak, güneşin en tepede, ayın en ışıldayan anını bekliyor.Hayatı yaşamak bir şeylere başlamak için hep bir bahane mi buluyoruz.Ya geçmişe takılı kalıp yada geleceği mi bekleyerek geçiyor. İnsan erteledikçe hayatı kaçırdıkları daha da çok olur.Yarın değil, dün değil bu gün yaşanan.Yaşam da hep büyük önemli şeyler olmak zorunda değil mutlu olmak için belirlenen şartlar belki hiç olmayacaktır.Küçük, basit ama güzel şeylerde mutlu edebilmeli insanı...güneş doğar,çiçekler açar, yıldızlar parlar, kuşlar uçar, yağmur yağar yapmaları gereken ne ise rahat, sorunsuz yerine getirirler. Ama insan dışında huzursuz ve zor olan insan dışında....
Herkesin Keyfi Yerinde çok güzel bir filmdir. Frank Goode, çocuklarına iyi bir gelecek hazırlamak için çok çalışırken onların hayatında olmayı başaramamıştır, karısının ölümünden sonra, ülkenin farklı şehirlerinde yaşayan çocuklarını bir araya getirme hevesiyle, yollara düşer. Çocuklarıyla karşılaştığında ise, çocuklarının sürdürdükleri hayatla, kendi bildikleri arasında dağlar kadar fark olduğunu görür.Geriye döndüğünde çocukların hiçbirinin istedikleri mutlu başarılı mükemmel hayatları kuramadığını görür "zamanı geri alabilseydim eğer onlardan daha az şey isterdim onlara sadece mutlu olmak için çalışmalarını söylerdim "der.........
Hayatta hiçbir şey bizim istediğimiz gibi sorunsuz olamaz ve mükemmellik hiç bir zaman yoktur.İnsanoğlunun beklentileri sonsuz kaynakları sınırlı oldukça hep bir şeyler eksik kalacaktır.Hayatı ıskalamak insanın en büyük lüksüdür, hep bir şeyler bahanedir ertelemek için yaşamı ...ölümleri yaşadıkça insan ne çok pişman oluyor yitirilmiş ümitlere,hiç gerçekleşemeyecek ideallere,yaşanmamış sevgilere ...keşkeler çoğaldıkça hayatında geri dönüş daha zorlaşır.Yaşanmamışlıklar yaşlılıkta daha da zor gelir. Duygu Asene ne güzel demişti "hayatta en çok pişman olduğum şeyler pişman olacağım diye yapamadıklarımdır"
Hayatı ertelemek hep bir şeylerin olma ihtimaline göre planlamak mutlu olmak için yarını beklemek en kötüsüdür.İnsanın öğrenmesi gereken en temel şey rahatlayabilmektir.Enerjinin hiç bir yere ne geçmişe ne geleceğe gitmediği şimdiki an da kalabilmektir,olduğun gibi mutlu olabilmek yaşamdan keyif alabilmektir.
kapı ne kadar dar olsa da
cezam ne kadar ağır olsa da
kaderimin efendisi benim
ruhumun kaptanı benim
Henley
Hayat mükemmel değil çocuklar aileler mükemmel değil herşey tam olmak zorunda değildir.Önemli olan yaşayabilmek, olgunlaşmak ,öğrenmek hayatı, toleranslı olmak ömür yolculuksa eğer keyifle yolalabilmek. Beklentiler çok fazla hep bir koşturmaca hep bir kaygı ve telaş mı yaşanan.Cenneti bu dünya da yaşayabilmek.
Eger,yenıden başlayabilseydim yaşamaya,
İkincisinde daha çok hata yapardım.
Kusursuz olmaya çalışmaz,sırtüstü yatardım.
Neşeli olurdum, ilkinde olmadıgım kadar,
Çok az şeyi
Ciddiyetle yapardım.
Temizlik sorun bile olmazdı asla.
Daha çok riske girerdim.
Seyahat ederdim daha fazla.
Daha çok güneş doguşu izler,
Daha çok dağa tırmanır,daha çok nehirde yüzerdim.
Görmedigim bir çok yere giderdim.
Dondurma yerdim doyasıya ve daha az bezelye.
Gerçek sorunlarım oludu hayali olanların yerine.
Yaşamın her anını gerçek ve verimli kılan insanlardandım .
Yeniden başlayabilseydim eger,yalnız mutlu anlarım olurdu.
Farkında mısınız bilmem yaşam budur zaten.
Anlar,sadece anlar.Siz de anı yaşayın.
Hiçbir yere yanında su,şemsiye ve paraşüt almadan,
Gitmeyen insanlardandım ben.
Yeniden başlayabilseydim eger ,hiçbir şey taşımazdım.
Eger yeniden başlayabilseydim,
İlkbaharda pabuçlarımı fırlatır atardım.
Ve sonbahar bitene kadar yürürdüm çıplak ayaklarla.
Bilinmeyen yollar keşfeder,güneşin tadına varır,
Çocuklarla oynardım,bir şansım olsaydı eger.
Ama işte 85'indeyim ve biliyorumn...
ÖLÜYORUM....
Jorge Luis Borges
Arjantin-1985
kısa yaşamışlıklar, yaşamamışlıklardan daha iyidir , geriye dönüp baktığınızda keşkeler,eğerler, amalar çoğunlukta olmasın
insanlar değişir,insanlar mutlu olur mutluluk üzerinde uzmanlaşılacak bir konudur.
Hayatımızın tek bir başlangıcı vardır,sonunun ise nerede bittiği malüm... araları nasıl dolduracağı insana kalmıştır.Doğarken aldığı ilk nefesi hayatı boyunca içinde tutarmış insan ölürken de o yıllardır içinde tuttuğu nefesi verirmiş. Son nefesini huzurla verebilmeli...
"Sabah güneşin ışıklarıyla doğdum ve gece uyuduğumda bugünlük öleceğim. Hergünü ayrı bir yaşam olarak sayın" Seneca
Herkes doğru zamanı, yıldızların en parlak, güneşin en tepede, ayın en ışıldayan anını bekliyor.Hayatı yaşamak bir şeylere başlamak için hep bir bahane mi buluyoruz.Ya geçmişe takılı kalıp yada geleceği mi bekleyerek geçiyor. İnsan erteledikçe hayatı kaçırdıkları daha da çok olur.Yarın değil, dün değil bu gün yaşanan.Yaşam da hep büyük önemli şeyler olmak zorunda değil mutlu olmak için belirlenen şartlar belki hiç olmayacaktır.Küçük, basit ama güzel şeylerde mutlu edebilmeli insanı...güneş doğar,çiçekler açar, yıldızlar parlar, kuşlar uçar, yağmur yağar yapmaları gereken ne ise rahat, sorunsuz yerine getirirler. Ama insan dışında huzursuz ve zor olan insan dışında....
Herkesin Keyfi Yerinde çok güzel bir filmdir. Frank Goode, çocuklarına iyi bir gelecek hazırlamak için çok çalışırken onların hayatında olmayı başaramamıştır, karısının ölümünden sonra, ülkenin farklı şehirlerinde yaşayan çocuklarını bir araya getirme hevesiyle, yollara düşer. Çocuklarıyla karşılaştığında ise, çocuklarının sürdürdükleri hayatla, kendi bildikleri arasında dağlar kadar fark olduğunu görür.Geriye döndüğünde çocukların hiçbirinin istedikleri mutlu başarılı mükemmel hayatları kuramadığını görür "zamanı geri alabilseydim eğer onlardan daha az şey isterdim onlara sadece mutlu olmak için çalışmalarını söylerdim "der.........
Hayatta hiçbir şey bizim istediğimiz gibi sorunsuz olamaz ve mükemmellik hiç bir zaman yoktur.İnsanoğlunun beklentileri sonsuz kaynakları sınırlı oldukça hep bir şeyler eksik kalacaktır.Hayatı ıskalamak insanın en büyük lüksüdür, hep bir şeyler bahanedir ertelemek için yaşamı ...ölümleri yaşadıkça insan ne çok pişman oluyor yitirilmiş ümitlere,hiç gerçekleşemeyecek ideallere,yaşanmamış sevgilere ...keşkeler çoğaldıkça hayatında geri dönüş daha zorlaşır.Yaşanmamışlıklar yaşlılıkta daha da zor gelir. Duygu Asene ne güzel demişti "hayatta en çok pişman olduğum şeyler pişman olacağım diye yapamadıklarımdır"
Hayatı ertelemek hep bir şeylerin olma ihtimaline göre planlamak mutlu olmak için yarını beklemek en kötüsüdür.İnsanın öğrenmesi gereken en temel şey rahatlayabilmektir.Enerjinin hiç bir yere ne geçmişe ne geleceğe gitmediği şimdiki an da kalabilmektir,olduğun gibi mutlu olabilmek yaşamdan keyif alabilmektir.
kapı ne kadar dar olsa da
cezam ne kadar ağır olsa da
kaderimin efendisi benim
ruhumun kaptanı benim
Henley
Hayat mükemmel değil çocuklar aileler mükemmel değil herşey tam olmak zorunda değildir.Önemli olan yaşayabilmek, olgunlaşmak ,öğrenmek hayatı, toleranslı olmak ömür yolculuksa eğer keyifle yolalabilmek. Beklentiler çok fazla hep bir koşturmaca hep bir kaygı ve telaş mı yaşanan.Cenneti bu dünya da yaşayabilmek.
Eger,yenıden başlayabilseydim yaşamaya,
İkincisinde daha çok hata yapardım.
Kusursuz olmaya çalışmaz,sırtüstü yatardım.
Neşeli olurdum, ilkinde olmadıgım kadar,
Çok az şeyi
Ciddiyetle yapardım.
Temizlik sorun bile olmazdı asla.
Daha çok riske girerdim.
Seyahat ederdim daha fazla.
Daha çok güneş doguşu izler,
Daha çok dağa tırmanır,daha çok nehirde yüzerdim.
Görmedigim bir çok yere giderdim.
Dondurma yerdim doyasıya ve daha az bezelye.
Gerçek sorunlarım oludu hayali olanların yerine.
Yaşamın her anını gerçek ve verimli kılan insanlardandım .
Yeniden başlayabilseydim eger,yalnız mutlu anlarım olurdu.
Farkında mısınız bilmem yaşam budur zaten.
Anlar,sadece anlar.Siz de anı yaşayın.
Hiçbir yere yanında su,şemsiye ve paraşüt almadan,
Gitmeyen insanlardandım ben.
Yeniden başlayabilseydim eger ,hiçbir şey taşımazdım.
Eger yeniden başlayabilseydim,
İlkbaharda pabuçlarımı fırlatır atardım.
Ve sonbahar bitene kadar yürürdüm çıplak ayaklarla.
Bilinmeyen yollar keşfeder,güneşin tadına varır,
Çocuklarla oynardım,bir şansım olsaydı eger.
Ama işte 85'indeyim ve biliyorumn...
ÖLÜYORUM....
Jorge Luis Borges
Arjantin-1985
kısa yaşamışlıklar, yaşamamışlıklardan daha iyidir , geriye dönüp baktığınızda keşkeler,eğerler, amalar çoğunlukta olmasın
insanlar değişir,insanlar mutlu olur mutluluk üzerinde uzmanlaşılacak bir konudur.
Sevgileri yarınlara bıraktınız
Çekingen, tutuk, saygılı.
Bütün yakınlarınız
Sizi yanlış tanıdı.
Bitmeyen işler yüzünden
(Siz böyle olsun istemezdiniz)
Bir bakış bile yeterken anlatmaya herşeyi
Kalbinizi dolduran duygular
Kalbinizde kaldı
Siz geniş zamanlar umuyordunuz
Çirkindi dar vakitlerde bir sevgiyi söylemek.
Yılların telaşlarda bu kadar çabuk
Geçeceği aklınıza gelmezdi.
Gizli bahçenizde
Açan çiçekler vardı,
Gecelerde ve yalnız.
Vermeye az buldunuz
Yahut vakit olmadı
Behcet Necatigil
Hayatımızın tek bir başlangıcı vardır,sonunun ise nerede bittiği malüm... araları nasıl dolduracağı insana kalmıştır.Doğarken aldığı ilk nefesi hayatı boyunca içinde tutarmış insan ölürken de o yıllardır içinde tuttuğu nefesi verirmiş. Son nefesini huzurla verebilmeli...
25 Kasım 2010 Perşembe
Hayata Dair

Sık sık başkalarına içimizi dökeriz ve bu arada gücümüzü kaybettiğimizi fark etmeyiz.Bir düşünceyi hevesle içinizde taşıyıp gerçekleştirmek için gereken gücü içinizde bulabilirsiniz.Ancak bir düşünüzü bir başkasına anlattığınızda, bu onun düşünce çizgisine uymayabilir ve sözleriyle şevkinizi kırabilir. Ne kadar geçerli bir fikir olduğunu görmeyebilir.Söyleyecekleri sona erdiğinde tüm ümidiniz kırılmış, geriye hiçbir şey kalmamıştır.Başkalarının deneyimlerinden yararlanacağınız zamanlarda olacaktır.Ama alkış ve alayların etkisinde kalmamak için zihinsel imajınızı kendinize saklayın.
%100 Düşünce Gücü
Jack Ensign Addington
Yemek Masası






Yılbaşı yaklaşıyor heryer ışıl ışıl, pırıl pırıl parlıyor pek severim yılbaşı için süslenmiş mağazaları vitrinleri insana ayrı bir coşku, ümit, keyif verir ışıklar yeniyıl şarkıları bol bol kırmızı yeni yılda her şey güzel olacak moduna mı hazırlıyor belki yeni başlangıç yeni bir hayal .........yeni yılın rengi de kırmızıdır süsler tabaklar yemek masaları kırmızı ile ayrı bir güzel oluyor
24 Kasım 2010 Çarşamba
Hayata Dair

Hırs insanların ruhunu zehirledi, dünyayı bir nefret çemberine aldı...
Hepimizi kaz adımlarıyla sefaletin ve savaşların içine sürükledi...
Hızımızı artırdık, ama bunun esiri olduk...
Bolluk getiren teknoloji bizi yoksul kıldı...
Edindiğimiz bilgiler bizi çıkarcı yaptı, zekâmızı da katı ve acımasız...
...Çok düşünüyoruz, ama az hissediyoruz...
Makineleşmeden çok insanlığa, zekâdan çok iyilik ve anlayışa ihtiyacımız var...
İnsancıl değerlerimizi koruyamazsak hayat korkunç olur, hep yitiririz...
Siz insanlar güçlüsünüz... Makineleri yapacak güç sizdedir...
Bu hayatı olağanüstü bir mutluluk serüvenine çevirecek olan yine sizlersiniz...
Öyleyse, insanlık ve demokrasi adına bu gücü kullanalım;
Ayırımcılık olmayan yeni bir dünya kuralım...
---Charlie Chaplin---
23 Kasım 2010 Salı
Hayata Dair

Pişmanlık duygusu hayatın en büyük engellerinden biri olabilir. "Keşke.." bizi her adımımızda daha da zayıf düştüğümüz bir yoldan aşağıya doğru götürür. Ancak
derinliklerimizdeki sesi dinleyecek olursak benliğimizin bir kısmının, "geçmişi unut...yalnızca devam et" dediğini duyarız. Bu yol bize hayatımızın dışsal dramında
işlerin nasıl gittiğiyle veya gitmekte olduğuyla ilgili duyduğumuz çaresizliği aşmamıza yardım eden bir karar ve esneklik birikimi sunar.
Mevlana diyor ki:
Asla sevgili'den ümidi kesme
Umut sığınma yolunun başlangıcıdır.
O yolda değilsen bile,
En azından yolun başında bekle.
"Yanlış yaptım" diyorsun.
Musa'nın asasını hatırla,
Yılana dönüşerek Firavun'un
büyücülerinin zırhlarını yemişti.
Doğru yolu bulduğunda
geçmişin tüm yanlışlarını yiyecektir.
Belki hayat sizden şimdi geçmişin tüm zorluklara karşın bu ilahi yürekliliği ve esnek kuvveti yansıtan yeri bulmanızı istiyordur.
Bazen hayatın en kötü şartları bizde en iyi olanı ortaya çıkarır.
Sufi'nin Hayat Rehberi -Neil Douglas Klotz-
22 Kasım 2010 Pazartesi
Hayata Dair

Birşeyi yapmak için, onu çok sevmelisiniz. Birşeyi sevmek için, ona delicesine inanmalısınız.
Ernesto Che Guevara
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)














